''The act of touching'' (*)

"Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας χαίρεται με την πρώτη χαρά του νηπίου την κίνησή μας μέσα στο χώρο της πλάσης, 
την αλληλοδιάδοχη τούτη καταστροφή κι αποκατάσταση της ισορροπίας που είναι η περπατησιά.
(* Ο Rodin, αναλύοντας την ανθρώπινη περπατησιά,καταλήγει με θαυμασμό:"Ο άνθρωπος είναι ένας ναός που βαδίζει").

Χαίρεται το προχώρημα του κορμιού επάνω απ' την ανάγλυφη τούτη ταινία που είναιτο έδαφος. Και το πνεύμα μας ευφραίνεται από τους άπειρους συνδυασμούς των τριών διαστάσεων του Χώρου, που μας  συντυχαίνουν και αλλάζουν στο κάθε μας βήμα γύρω μας, και που το πέρασμα ακόμα ενός συννέφου ψηλά εις τον ουρανό είναι ικανό να τους μεταβάλλει.

Προσπερνούμε δίπλα σε τούτο το βράχο, στον κορμό του δέντρου ή κάτω από τούτο το θύσανο της φυλλωσιάς του.

Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος, απάνω εις τα κυρτώματά του, τους γηλόφους, τα όρη ή βαθιά μέσα στις κοιλάδες.

Χαιρόμαστε την επίπεδη έκταση της πεδιάδος, μετρούμε τη γη με τον κόπο του

κορμιού μας.

Το έρημο τούτο μονοπάτι είναι απείρως ανώτερο από τις λεωφόρους των

μεγαλουπόλεων.Γιατί με την κάθε πτυχή του, με τις καμπές του, τις άπειρες
εναλλαγές της προοπτικής του χώρου που παρουσιάζει, μας μαθαίνει τη θεία

υπόσταση της ατομικότητας της υποταγμένης εις την αρμονία του Όλου.

Μελετούμε το πνεύμα που αναδίδεται απ' τους τόπους.

Εδώ το έδαφος είναι σκληρό, πετρώδες, απότομο, το χώμα ξερό. Εκεί η γη επίπεδη.

Νερό αναβλύζει μέσα από τα βρύα.

Εδώ οι πνοές, το ύψος και η σύσταση του εδάφους μας αναγγέλλουν τη γειτνίαση της θάλασσας.

Εκεί θάλλει πλούσια χλωρίδα, η ακρότατη τούτη τελείωση της πλαστικής διαμόρφωσης του εδάφους, που ξέρει να εναρμονίζει το έντυμά της με το ρυθμό των εποχών.

Εδώ οι φυσικές δυνάμεις, η γεωμετρία της γης, η ποιότητα του φωτός και του

αιθέρα, προσδιορίζουν τούτο τον τόπο για κοιτίδα πολιτισμού.
Εκεί μυστηριώδεις αναθυμιάσεις αναδίνονται, θαρρείς, από τη γη... Ο γκρεμνός

αυτός σου προκαλεί δέος. Το σπήλαιο τούτο είναι κατοικία μυστηριωδών πνευμάτων,υπερφυσικών δυνάμεων. Είναι οι σεβάσμιοι πανάρχαιοι τόποι λατρείας... Εμπρός ειςτην αρχέγονη εικόνα της Γης οπού κρατούνε, η ψυχή δέχεται ένα μυστικό τίναγμα,όπως ο ραβδοσκόπος στην αόρατη παρουσία του υπόγειου νάματος...

Το φως  έπλασε τούτο τον Κόσμο.
Το φως τον συντηρεί και τον γονιμοποιεί.

Αυτό μας τον φανερώνει στα υλικά μας μάτια, για να τον φωτίσει το φως της ψυχής μας...
Επάνω από την ακίνητη
(*Ακίνητη σχετικά, γιατί και τούτη πάσχει, επηρεάζεται,

κινείται αντανακλαστικά, εξαιτίας της κινήσεως του φωτός και του αιθέρος γύρω της.)
τούτη γεωμετρία της γης, είναι το αεικίνητο Κράτος του Αιθέρος και του
Φωτός.

Γυρνάει το άστρο της Ζωής, έρχεται, φεύγει και γίνεται ημέρα και νύχτα. Πλησιάζει τη γη, μακραίνει και γίνεται καύμα ή ψύχος, όμβρος ή ξηρασία, αιθρία ή ζόφος, νεφέλη, βροχή ή άνεμος.

Και η ανθρώπινη ψυχή χαίρεται την κινούμενη τούτη γεωμετρία του αιθέρος και του φωτός, που είναι οι εποχές.

Το Φως  την ευφραίνει, ο άπειρος κόσμος των Μορφών

και του Χρώματος.

  ( *) Απόσπασμα από το ''The act of touching''-"Συναισθηματική Τοπιογραφία" .

Από τα "Κείμενα" του Δημήτρη Πικιώνη των εκδόσεων Μ.Ι.Ε.Τ.