Σμόλικας ! Ανάβαση !

Βουνά ψηλά, βουνά ισκιερά,βουνά

γυμνά,βουνά πρασινισμένα,

μικρός άν είμαι,αισθήματα τρανά

γεννάτε μέσα μου και ταιριασμένα !

Μιάς εποχής πανάρχαιης, μιάς χρυσής,

σβυστής, με τρώγ' η ενθύμηση κ' η ελπίδα*

μου φαίνεται,βουνά,πως είστε εσείς

η πρώτη και η μεγάλη μου πατρίδα.

Θαρρώ,σε τέτοια σκοτεινή εποχή,

κρυμμένη σε καιρών αγνώστων βάθη,

κατέβ' η ονειρεμένη μου ψυχή

και φώλιασε στα ύψη σας κ' εστάθη.

Κ' εστάθη κ' έζησε με τους α'ι'τούς,

με της γής τους πρωτόλουβους ανθρώπους,

με τους αγρίους και με τους δυνατούς,

σ' απάτητα λαγκάδια, σ΄ άλλους τόπους.

Γι' αυτό καημοί δέρνουν εμέ κρυφοί,

και στα πλευρά σας και στα μονοπάτια,

σε κάθε μιά σας ρίζα και κορφή

καθώς υψώνω προς εσάς τα μάτια.

Βουνά,παιδιά γιγάντικα της Γής,

βουνά ανυπόταχτα,βουνά αιώνια,

που έχετε τη λαμπράδα της αυγής

για χαμογέλιο,για στολή τα χιόνια,

που χύνετε θυμό σας φλογερό

την αστραπή,το μαύρο νέφος θλίψη,

και μίλημά σας το γοργό νερό

που με βοή κατρακυλά απ΄τα ύψη,

 που έχετε χίλιες γνώμες και καρδιές κι αγάπη και χαρά και περηφάνια,
σαν τους ίσκιους σας και τις ευωδιές, σαν τα πουλιά, ταγρίμια, τα βοτάνια,

που έχετε τη δική μας τη ζωή και τα δικά μας έχετε πρωτάτα,
και μοναχά σας λείπουν, κ'είστε θεοί, τα γεράματα
πάντα είστε με νιάτα!

 

 

. . .

Βουνά ψηλά,βουνά ισκιερά,βουνά

με δύναμες γιομάτα και με κάλλη

ώ! δώστε μου απ΄τη χάρη σας ξανά,

και κάμετέ με όμοιον μ' εσάς και πάλι!

Καθώς η πρώτη ακτίνα του ουρανού
φωτίζει εσάς πριν φωτιστούν οι κάμποι,

θέλω κ' εγώ μεσ' στο δικό μου νού

το φώς το αληθινό να πρωτολάμπη.

Από τα ύψη θέλω μαγικό

τον κόσμο και οι ματιές μου ν' αντικρύζουν,

του κόσμου τη βοή να μη γροικώ,

και τ'ανάξια πάθη να μη μ' εγγίζουν.

Γιατί κλειστή η ψυχή μου σε κορμί

μισό,σκυφτό,σ' έν' άρρωστο κουφάρι,

κ' έχασε την ακράτητην ορμή,

την ορμή που είχε απ' το βοριά σας πάρει

Και σαν α'ι'τός που του έκοψαν κακοί

και οι άνθρωποι τα δυό πλατιά φτερά του

και σέρνεται και πέφτει εδώ κ' εκεί

και δείχνεται περίγελο άνω κάτου,

έτσι πολλές φορές κ' η ανθρωπινή

ψυχή, κι άν ζή κι άν χάνεται εδώ πέρα

και άπραγη και δειλή και ταπεινή,

είναι γιατί τον έχασε τον αέρα

τον πρώτο,γιατί ξέχασε κι αυτή

από ποιό μέρος έφτασε, ποιό χέρι

την ωδήγησε πρώτο,είναι γιατί

που θα ξαναγυρίση δεν το ξέρει.

 



'Ω! κάν εσείς, βουνά ψηλά,βουνά

που μιά φορά τον ήλιο επρωτοείδα

κάμετε εσείς,να μη σας λησμονά

ποτέ η ψυχή μου,ώ πρώτη μου πατρίδα!



Και κάμετε η θωριά σας να γεννά

αισθήματα μεγάλα,ταιριασμένα,

σ' εμένα το μικρό,ψηλά βουνά,

με γιούλια και με ρόδα πλουμισμένα.

Και κάμετε ν' ελπίζω πως θα ρθώ,

μόλις ξεφύγω απο τη φυλακή μου

στα ύψη σας,να ξανανταμωθώ

μ' εσάς,πατρίδα αληθινή δική μου!

Παλαμάς Κωστής: Το τραγούδι των βουνών.

Video,φωτογραφίες:'Ιβος.

Μουσική:Adiemus-Adiemus.

(Ανάβαση στον Σμόλικα: 13,14-9-2008)